Umowa z 15 czerwca 1928 roku

W dniu 15 czerwca 1928 roku w Lublinie pomiędzy Lubelskim Urzędem Wojewódzkim ODRP w osobie dyrektorów: Okręgowej Dyrekcji Robót Publicznych inż. Konrada Jankowskiego i Kierownika Budowy Państwowej Klinkierni inż. Jerzego Marynowskiego, działających w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa na zasadzie upoważnienia Ministerstwa Robót Publicznych z dnia 5 listopada 1927 roku Nr XI 3541, a panem inż. Feliksem Huebnerem, działającym w imieniu i na rzecz firmy Trierer Eisengiesserei und Maschinenfabrik vorm. Aug. Feurstein A.G w Trierze (TEUMAG) na podstawie upoważnienia z dnia 5 czerwca 1928 roku, obierającym dla skutków niniejszej umowy siedzibę prawną w Trierze ul. Luxemburska No 29-31, została zawarta następująca umowa: TEUMAG dostarczyć miał Państwowej Klinkierni w Izbicy maszynowe urządzenia do fabrykacji klinkierów drogowych według kosztorysów nr. 3869 i 3870 z dnia 2 lutego 1928 według listu z dnia 7 kwietnia 1928 roku oraz uzupełnień kosztorysu z dnia 11 czerwca 1928 roku i opisu technicznego, dołączonego do umowy. Za wszystkie dostawy objęte zleceniem dyrekcja zapłacić miała firmie TEUMAG równowartość 181.355 złotych marek niemieckich, w złotych polskich po kursach dnia wykonania wpłat.

Dokumenty od firmy Trierer Eisengiesserei und Maschinenfabrik vorm. Aug. Feurstein A.G w Trierze

Dostawy miały zostać wykonane przez TEUMAG w opakowaniu loco do stacji Zbąszyń graniczny bez ubezpieczenia transportów kolejowych, których można było dokonać na koszt dyrekcji jeśli by była taka potrzeba. Koszty transportu od stacji załadowania do stacji granicznej pokryć miała dyrekcja, a później odliczyć powstałe z tego tytułu kwoty od następnej, przypadającej firmie wypłaty.

TEUMAG zobowiązał się rozpocząć wysyłkę z fabryk zamówionych elementów maszyn w dniu 1 września 1928 i w miarę wykonywania poszczególnych obiektów dostarczać je stopniowo tak, że cała dostawa w Izbicy miała pojawić się najpóźniej do 15 listopada 1928 roku. Warunki zapłaty zaproponowane przez inż. Lipińskiego w lutym 1928 roku, w skutek negocjacji przedstawicieli ODRP uległy zmianie.

Warunki płatności za maszyny wykonane przez TEUMAG ustalone w umowie z dnia 15 czerwca 1928 r.

Źródło: APZ,ZPKI, syg.15, s. 55.

Wszystkie płatności dyrekcja przekazać miała Domowi Bankowemu D. M. Szereszowski, Żelazna Brama 1 w Warszawie do wpłacenia na konto Trierer Eisengiesserei & Maschinenfabrik vorm. Aug. Feurstein A.G w Trier do Darmsaedter & Natioal Bank w Trierze.

Warunki i gwarancje umowy

TEUMAG dodatkowo dawał dyrekcji na okres sześciu miesięcy od daty uruchomienia maszynowego urządzenia gwarancje na fachową konstrukcję, najodpowiedniejsze materiały i solidne wykonanie. Polegało to na tym, że firma na swój koszt wymieni i naprawi wszystkie części urządzeń, które w tym okresie ulegną uszkodzeniu z powodu braków w materiale, nieodpowiedniego wykonania bądź pomyłek w konstrukcji. W każdym wypadku gdyby dyrekcja niezwłocznie powiadomiła TEUMAG o takich uszkodzeniach firma zarezerwuje dla niej niezbędny dla usunięcia czas i wszystko inne bezpłatnie. Za części maszyn, które podlegają normalnie naturalnemu zużyciu jak np.: sprężyny, panewki, sita gniotowników, drążki podnośne aparatów sterowniczych, stalowe podkładki wałów królewskich w gniotownikach, pierścienie z brązu umieszczane w ssącej części cylindrów pomp hydraulicznych, matryce i stemple pras hydraulicznych, grzybki wentylów w aparatach sterowniczych i pompach, tuleje tłoków i krążki uszczelniające pompy, TEUMAG nie brał odpowiedzialności. Jeśli jednak uszkodzenia tych części zostały spowodowane przez nieodpowiednie wykonanie lub materiał dyrekcja mogła domagać się reklamacji. Wykluczone z gwarancji były także wszelkie braki lub uszkodzenia spowodowane przez: niedopatrzenia lub błędy w obsłudze, nieodpowiednie wykonanie fundamentów bądź robót budowlanych oraz niewykonanie piśmiennych instrukcji na konserwację i użytkowanie urządzeń maszynowych.

Wykonywanie jakichkolwiek zmian konstrukcyjnych bez wyraźnej zgody TEUMAG w urządzeniach maszynowych było surowo zabronione pod groźbą cofnięcia gwarancji na dane produkty. Dodatkowo firma nie była zobowiązana do zwracania jakiejkolwiek szkody powstałej przez konieczność naprawy lub wymiany części urządzeń maszynowych z tytułu gwarancji.

Firma zagwarantowała, że urządzenie maszynowe wyda po 600 sztuka prasówki formatu 220x100x80 mm na praso-godzinę odpowiednio odpowietrzonej przy czym suszarnia bębnowa wyda po maksymalnie dziesięciogodzinnej pracy na dobę taką ilość suszu, która wystarczy do zasilania pras przez tyleż godzin następnego dnia. Jednak tylko wtedy gdy spełniony zostanie warunek, że maszynowe urządzenie zostanie wykonane ściśle według ich planów, a użytkowane będzie według piśmiennych instrukcji dostarczonych przez firmę.

Gwarancja miała być w mocy jeżeli firmowy monter po uruchomieniu urządzenia wykaże, że wydajność maszyn jest zgodna z zapewnieniami zakładu. Stwierdzenie tego faktu miało zostać ujęte protokolarnie przez dyrekcję za podpisem montera lub innego przedstawiciela firmy. Protokół ten stwierdzał zarazem przyjęcie urządzenia przez dyrekcję na użytek zakładu.

TEUMAG gwarantował dyrekcji przedpłatę na sumę zamówienia listem gwarancyjnym banku Darmstaeder und Nationalbank Komanditgesellschaft auf Aktien Filiale Trier z dnia 4 czerwca, poświadczonym przez Notariat miasta Trier z tego dnia. Dyrekcja dała TEUMAG przy podpisaniu niniejszej umowy dokładny plan pomieszczeń, w których zainstalowane będzie urządzenie maszynowe.

Wypadki siły wyższej, do których wtedy nie zaliczano strajków pracowników, a które zostałyby udowodnione, zwalniają firmę od ścisłego dotrzymania terminów dostawy. Za każdy tydzień zwłoki w dostawach z nieumotywowanych siłą wyższą powodów zobowiązywał się TEUMAG zapłacić dyrekcji odszkodowanie w wysokości jednego procenta od całej ceny zamówienia. Łącznie zaś wszystko nie mogło być wyższe niż 5% tej sumy, pod warunkiem, że dyrekcja dostarczy firmie wszystkich niezbędnych do wykonania zamówienia danych technicznych we właściwym czasie. W tym miejscu była mowa o kwestionariuszu, który firma miała przedłożyć do wypełnienia dyrekcji w osiem dni od daty podpisania umowy, z podaniem szczegółowych danych dotyczących maszyn.

Dyrekcja dodatkowo zapłacić miała firmie 3% ponad każdoczasową stawkę dyskontową Banku Rzeszy na kwoty płatne wg. wyżej wymienionego cennika, o ile takie nie zostaną uiszczone w terminach płatności, za cały czas opóźnienia.

TEUMAG zobowiązał się dostarczyć do zmontowania i uruchomienia urządzenia maszynowego dwóch monterów, pokrywając przy tym koszt przejazdu pociągami pospiesznymi trzeciej klasy, przewozu w obydwie strony niezbędnych narzędzi. Dodatkowo za każdą godzinę pracy, przejazdów i przerw lub czekania na pracę po 2,20 marek złotych na jednego pracownika, o ile przerwy i oczekiwania zostały spowodowane przez dyrekcję. Poza tym klinkiernia dostarczyć miała monterom odpowiednie mieszkanie o jednej izbie i odpowiednie utrzymanie. Za transport części urządzenia maszynowego na miejsce instalacji, dostarczenie odpowiedniej ilości sił pomocniczych, uruchomienie dźwigów, dostarczenie na czas elektromonterów, paliw i smarów odpowiada klinkiernia. Jeśli dyrekcja w odpowiednim czasie wykonała wszystkie swoje zobowiązania dotyczące montażu i prac z nim związanych to wszystkie prace powinny być skończone w przeciągu 2 i pół miesiąca. Firma przedłożyła dyrekcji miesięczne rachunki za wykonanie montażu, które były płatne w osiem dni od daty nadejścia rachunku.

Powyższa umowa mogła być scedowana na państwowe przedsiębiorstwo jako osobę prawną i obowiązywać ją w całej rozciągłości. Tą konkretną umowę gwarantował Skarb Państwa. TEUMAG posiadał prawo własności na dostarczone urządzenia maszynowe aż do chwili wypłacenia przez dyrekcję lub jej prawnych następców sumy kupna.

Bibliografia

• APZ, Zespół Akt Zarząd Państwowych Klinkierni w Izbicy, syg.15, Ogólny program budowy klinkierni w Izbicy, korespondencja z Urzędem Wojewódzkim, Ministerstwem Robót Publicznych i firmą inż. Lipińskiego w sprawie budowy klinkierni. 1928-1935

• inwestycja